Αυτό το τρίπτυχο εξερευνά την ένταση και την κίνηση μέσα σε ένα αφηρημένο τοπίο. Μια ζωντανή κοκκινωπή μορφή ρέει πάνω από τα τρία πάνελ σαν μια ζωντανή ροή, κόβοντας μέσα από στρώματα γκρι, βαθύ μπλε και ώχρας. Η σύνθεση προκαλεί μεταβαλλόμενα εδάφη και αόρατες δυνάμεις κάτω από την επιφάνεια - στιγμές όπου η δομή σπάει και η ενέργεια αναδύεται. Το έργο προσκαλεί τον θεατή να ταξιδέψει οπτικά από πάνελ σε πάνελ, ακολουθώντας τη κόκκινη ρωγμή καθώς συνδέει τη θραύση σε ένα ενιαίο δυναμικό πεδίο.